Clini Clowns anecdotes

Robbert Bos (ex-CliniClown)

Binnenkomen

Een autistisch meisje van een jaar of veertien zit maar stil in haar kamer. Geen doorkomen aan voor het personeel. Geen idee of het ons CliniClowns gaat lukken, en wat ze gaan doen...

Haar kamerdeur staat open. De clowns kloppen op haar deur. Diverse malen. Uiteindelijk kijkt ze even op, maar reageert verder niet. Terwijl de clowns (hardop) tegen elkaar fluisteren, lopen ze naar haar bed en steken hun vingers op. Ze staan daar een paar minuten met onze armen en vingers omhoog.

Uiteindelijk vraag clown Bram:
Zie je ons staan?
- Ja.
Zie je wat we doen?
- Ja.
Wat denk je dat we doen?
- Ze kijkt de clowns nietszeggend aan.
We willen wat vragen. Mogen we wat vragen?
- Ja.
Mag het echt, dat we je wat vragen?
- Ja.
We stonden op de deur te kloppen om te vragen of we binnen mogen komen. Mag dat?
- Stilte.
Mogen we bij je binnenkomen?
- Ja.
De clowns tegen elkaar:
Hoi, het mag! Dus wij mogen bij je binnenkomen?
- Ja.
Weet je wat we doen? Wij gaan weer naar buiten, en als wij dan beleefd op de deur kloppen, dan zeg jij: “kom maar binnen”. Want pas als jij het zegt, komen wij binnen. Vind je dat een goed idee?
- Ja.
Goed dan gaan we dat nu doen.

Dus gaan de clowns de kamer uit. Ze kloppen op de open deur. Het meisje kijkt niet. Nog een keer kloppen. Geen reactie. De clowns gaan weer naar binnen.
Hoorde je ons kloppen?
- Ja.
Weet je nog wat jij zou doen?
- Ja.
Wat dan?
- Zeggen dat jullie binnenkomen.
Precies. Ga je dat zo zeggen als we kloppen? Het hoeft niet hoor, als je niet wilt dat we komen, is dat ook goed. Maar als je het wilt, zeg je dan “kom maar binnen”?

De twee cliniclowns gaan weer naar buiten en kloppen. Uiteindelijk reageert het meisje.
- Kom maar binnen.
De clowns gaan enthousiast naar binnen. Helemaal blij naar elkaar toe, en naar haar. Ze stellen zich voor. Vragen hoe zij heet. Vragen wat ze doet. En ze antwoordt ook nog. Er ontstaat een spel.

Vind je deze kamer groot of klein?
- Klein.
Nou, dat vinden wij ook. Jonge, jonge, wat een kleine ruimte zeg.
- Ja.
Zullen we hem een beetje groter voor je maken?
- Ja.
Dat zegt ze, maar toont duidelijk enige verbazing.

De clowns proberen de ramen te openen, maar die kunnen niet open. Dat zegt het meisje ze uiteindelijk ook. Geen probleem, dan proberen ze de muren een paar meter uit elkaar te schuiven. Eerst de ene, dan de andere.
- Dat kan niet, zegt het meisje.

De clowns klauteren op stoelen om het plafond omhoog te duwen. Springen op de grond om de vloer naar beneden te krijgen. Ze duwen de lucht door de deur naar buiten. Uiteindelijk zijn ze klaar.
Zo, nou is er veel meer ruimte voor je.

Ze lacht. Aan haar blik te zien, vraagt ze zich af of de clowns wel helemaal goed bij hun hoofd zijn.
Dat zijn ze niet, maar ze hebben wel contact! Ze liet hen binnen... Letterlijk en figuurlijk.