Clini Clowns anecdotes
© Robbert
Bos (ex-CliniClown)
Dankbaar afscheid
Gelukkig gebeurt het niet elke week, zelfs niet elke
maand. Maar af en toe...
Zodra wij (als Cliniclowns Hansje en Bram) op de
afdeling komen, nemen twee verpleegkundigen ons meteen
apart. Met tranen in hun ogen vertellen ze dat Rosalien
is overleden. Een meisje dat we anderhalf jaar kennen.
We luisteren geschokt. Allemaal weten we dat het eens
moest gebeuren, omdat ze ongeneeslijk ziek was. We
weten dat het goed is zo, omdat ze leed. Maar
tegelijkertijd snap je het niet, sta je met een brok in
je keel.
Je realiseert je óók dat er twintig andere kinderen
liggen te wachten op ons clowns. Dus na een kwartier
doen we toch maar onze rode neuzen op, en gaan we aan
de slag.
“Vandaag spelen we voor jou Rosalien!”,
gonst het door m’n hoofd. De dag loopt als een
trein. Pas later, op de terugweg, praten we over onze
emoties.
Kadootjes
Een aantal
weken later: wéér die twee verpleegkundigen die ons
opvangen. “Niet weer hè”, denken we meteen.
Maar deze keer is er opwinding. “Zien jullie hier
iets?”, vragen ze. Wij rondkijken, en ja: een
grote gekleurde plaat aan de muur, met onszelf erop
getekend... Daaronder de handtekening van Rosalien.
Allebei krijgen we een pakje met daarin de ingelijste
afdruk van de plaat. En een brief van Rosalien erbij.
Hallo
Cliniclowns,
Ik heb deze kaart voor jullie gemaakt.
Het gaat nu niet zo goed met mij.
Ik zal misschien wel gauw gaan sterven.
Maar daar ben ik niet bang voor
want dan krijg ik een beter leven.
Ik vond het altijd heel erg leuk als jullie er waren!
Heel erg bedankt!
Groeten van Rosalien
Straaltje
vrolijkheid
Haar moeder
schrijft erbij: “Rosalien wilde, voordat ze ging
sterven, nog allemaal kleurplaten maken. Voor alle
mensen die al jaren om haar heen stonden en haar heel
lief waren. Ook voor de verpleging en jullie is ze
bezig gegaan. Ze wilde jullie graag zelf tekenen en
inkleuren naar een foto die we eens van jullie gemaakt
hadden. We hebben haar wel wat moeten helpen, maar ze
rustte niet voordat het tot in de puntjes klaar was.
Uren en uren is ze bezig geweest. Het briefje heeft ze
niet zelf meer kunnen schrijven, wel heeft ze mij
gezegd wat er moest staan.
Het is duidelijk dat jullie veel voor haar betekend
hebben, en daarbij ook voor ons, want ‘s avonds
aan tafel genoten we met z’n allen nog van de
verhalen en nagespeelde acts...
Het is mooi werk wat jullie doen. Mooi, maar ook
moeilijk, om bij zulke ernstig zieke kinderen een
straaltje vrolijkheid te komen brengen. ‘t Gaf
spanning en ook ontspanning. Jullie werden verwacht, en
toch stonden jullie steeds weer onverwacht voor de
deur. We hebben er samen van genoten. We hopen dat
jullie dit werk nog lang mogen doen.”
Doorluchtige hoge geit
Eén van onze
belevenissen met Rosalien:
Ze ligt alleen, haar moeder zit naast haar. De eerste
keren moesten we erg aan elkaar wennen. Maar het ijs
brak, en nu is het elke keer feest: vaak krijgen we een
tekening, kaart of foto.
Rosalien is dit keer onze koningin. Als we haar
aanspreken met hare
koninklijke hoge geit, komt ze
bijna niet meer bij. Ze corrigeert ons, dus wordt
het doorluchtige
hoge geit. Ze zit iets
te knippen, vast haar kroon.
Uiteindelijk gaan we iedereen in het ziekenhuis
vertellen dat we de koninklijke hoge geit ontmoet
hebben met een kroonluchter op. Eerbiedig buigend
verlaten we achteruitlopend haar kamer. Waarbij we
allebei met onze achtersten tegen de deur aan botsen.
Een waardig afscheid.
Dankjewel Rosalien, dankjewel ouders, dat wij voor en
met jullie mochten clownen!
