Clini Clowns anecdotes

Robbert Bos (ex-CliniClown)

Dankbaar afscheid

Gelukkig gebeurt het niet elke week, zelfs niet elke maand. Maar af en toe...

Zodra wij (als Cliniclowns Hansje en Bram) op de afdeling komen, nemen twee verpleegkundigen ons meteen apart. Met tranen in hun ogen vertellen ze dat Rosalien is overleden. Een meisje dat we anderhalf jaar kennen. We luisteren geschokt. Allemaal weten we dat het eens moest gebeuren, omdat ze ongeneeslijk ziek was. We weten dat het goed is zo, omdat ze leed. Maar tegelijkertijd snap je het niet, sta je met een brok in je keel.

Je realiseert je k dat er twintig andere kinderen liggen te wachten op ons clowns. Dus na een kwartier doen we toch maar onze rode neuzen op, en gaan we aan de slag.
“Vandaag spelen we voor jou Rosalien!”, gonst het door m’n hoofd. De dag loopt als een trein. Pas later, op de terugweg, praten we over onze emoties.

Kadootjes

Een aantal weken later: wr die twee verpleegkundigen die ons opvangen. “Niet weer h”, denken we meteen. Maar deze keer is er opwinding. “Zien jullie hier iets?”, vragen ze. Wij rondkijken, en ja: een grote gekleurde plaat aan de muur, met onszelf erop getekend... Daaronder de handtekening van Rosalien. Allebei krijgen we een pakje met daarin de ingelijste afdruk van de plaat. En een brief van Rosalien erbij.


Hallo Cliniclowns,

Ik heb deze kaart voor jullie gemaakt.
Het gaat nu niet zo goed met mij.
Ik zal misschien wel gauw gaan sterven.
Maar daar ben ik niet bang voor
want dan krijg ik een beter leven.
Ik vond het altijd heel erg leuk als jullie er waren!
Heel erg bedankt!

Groeten van Rosalien


Straaltje vrolijkheid

Haar moeder schrijft erbij: “Rosalien wilde, voordat ze ging sterven, nog allemaal kleurplaten maken. Voor alle mensen die al jaren om haar heen stonden en haar heel lief waren. Ook voor de verpleging en jullie is ze bezig gegaan. Ze wilde jullie graag zelf tekenen en inkleuren naar een foto die we eens van jullie gemaakt hadden. We hebben haar wel wat moeten helpen, maar ze rustte niet voordat het tot in de puntjes klaar was. Uren en uren is ze bezig geweest. Het briefje heeft ze niet zelf meer kunnen schrijven, wel heeft ze mij gezegd wat er moest staan.

Het is duidelijk dat jullie veel voor haar betekend hebben, en daarbij ook voor ons, want ‘s avonds aan tafel genoten we met z’n allen nog van de verhalen en nagespeelde acts...

Het is mooi werk wat jullie doen. Mooi, maar ook moeilijk, om bij zulke ernstig zieke kinderen een straaltje vrolijkheid te komen brengen. ‘t Gaf spanning en ook ontspanning. Jullie werden verwacht, en toch stonden jullie steeds weer onverwacht voor de deur. We hebben er samen van genoten. We hopen dat jullie dit werk nog lang mogen doen.”


Doorluchtige hoge geit


En van onze belevenissen met Rosalien:

Ze ligt alleen, haar moeder zit naast haar. De eerste keren moesten we erg aan elkaar wennen. Maar het ijs brak, en nu is het elke keer feest: vaak krijgen we een tekening, kaart of foto.

Rosalien is dit keer onze koningin. Als we haar aanspreken met
hare koninklijke hoge geit, komt ze bijna niet meer bij. Ze corrigeert ons, dus wordt het doorluchtige hoge geit. Ze zit iets te knippen, vast haar kroon.

Uiteindelijk gaan we iedereen in het ziekenhuis vertellen dat we de koninklijke hoge geit ontmoet hebben met een kroonluchter op. Eerbiedig buigend verlaten we achteruitlopend haar kamer. Waarbij we allebei met onze achtersten tegen de deur aan botsen. Een waardig afscheid.

Dankjewel Rosalien, dankjewel ouders, dat wij voor en met jullie mochten clownen!