Clini Clowns anecdotes

© Robbert Bos (ex-CliniClown)


Kleine harmonica held


Zes kinderen liggen er op de zaal. Helemaal achterin een klein jochie met zijn vader en moeder erbij. Zodra hij ons ziet, begint hij onbedaarlijk te huilen.

We zeggen tegen hem en zijn ouders dat we ver weg blijven, niet in zijn buurt komen, zelfs niet naar hem kijken.

Maar het helpt niet. Hij blijft enorm huilen. Zo hard, dat we maar vertrekken. De andere kinderen hebben pech. Hier kunnen we niet tegenop clownen. Volgende keer beter.

Die volgende keer duikt hij wel weg in de armen van zijn moeder, maar hij huilt niet. Dus kunnen we dollen met de andere kinderen. Uiteindelijk blazen we de aftocht met mondharmonica-muziek.

Nog een week later gluurt mijn collega stiekem door het raam voordat we zijn kamer binnengaan. Ze ziet dat ook hij een mondharmonica heeft. Wij verbaasd... en blij. Eens kijken wat er gebeurt...

We gaan naar binnen. Hij duikt weg. Als we aan het bed van een ander kind staan, hoor ik opeens een toon.

Hoor je dat ook? Ik hoor mooie muziek!, zeg ik tegen mijn collega. We luisteren aandachtig, maar het blijft stil.

Na een paar minuten klinkt er weer een toon. Ik slungel naar het andere eind van de kamer, veilig ver van het jongentje vandaan. Trek dan mijn mondharmonica en blaas ook één toon.

Zowaar... hij antwoordt, ook met een toon. Zo gaat dat een paar minuten door.
Heel voorzichtig.

Over een paar weken zijn we vast goede vriendjes...!