Clini Clowns anecdotes
© Robbert
Bos (ex-CliniClown)
Kleine
harmonica held
Zes kinderen
liggen er op de zaal. Helemaal achterin een klein
jochie met zijn vader en moeder erbij. Zodra hij ons
ziet, begint hij onbedaarlijk te huilen.
We zeggen tegen hem en zijn ouders dat we ver weg
blijven, niet in zijn buurt komen, zelfs niet naar hem
kijken.
Maar het helpt niet. Hij blijft enorm huilen. Zo hard,
dat we maar vertrekken. De andere kinderen hebben pech.
Hier kunnen we niet tegenop clownen. Volgende keer
beter.
Die volgende keer duikt hij wel weg in de armen van
zijn moeder, maar hij huilt niet. Dus kunnen we dollen
met de andere kinderen. Uiteindelijk blazen we de
aftocht met mondharmonica-muziek.
Nog een week later gluurt mijn collega stiekem door het
raam voordat we zijn kamer binnengaan. Ze ziet dat ook
hij een mondharmonica heeft. Wij verbaasd... en blij.
Eens kijken wat er gebeurt...
We gaan naar binnen. Hij duikt weg. Als we aan het bed
van een ander kind staan, hoor ik opeens een toon.
Hoor je dat ook? Ik hoor mooie muziek!, zeg ik tegen
mijn collega. We luisteren aandachtig, maar het blijft
stil.
Na een paar minuten klinkt er weer een toon. Ik slungel
naar het andere eind van de kamer, veilig ver van het
jongentje vandaan. Trek dan mijn mondharmonica en blaas
ook één toon.
Zowaar... hij antwoordt, ook met een toon. Zo gaat dat
een paar minuten door.
Heel voorzichtig.
Over een paar weken zijn we vast goede
vriendjes...!
