Clini Clowns anecdotes

Robbert Bos (ex-CliniClown)

Samen durven

Ik loop naar een drukke zaal vol kinderen, ouders en personeel, en hoor daar iemand hartverscheurend schreeuwen en huilen. Panisch van angst, zo klinkt het. Ik aarzel voor de deur, en overweeg om eerst ergens anders heen te gaan, want dit lijkt heel erg. En CliniClowns willen niet dat de kinderen hen associren met pijnlijke, therapeutische handelingen.

Maar ontsnappen kan niet meer, want een verpleegkundige ziet en wenkt me. Slik, zucht, naar binnen dan maar. M’n hoofd is totaal leeg, geen idee wat te doen.

Het meisje, Marion, is herstellende van een gebroken rug. Weken heeft ze plat gelegen, en nu ligt ze voor het eerst wat meer verticaal, op een schuine plank. Om geleidelijk haar evenwichtsgevoel, been- en rugspieren weer te gaan gebruiken, en te wennen aan het staan. Ze klampt zich met de ene hand vast aan de plank, en met de andere aan de fysiotherapeute. Totaal verkrampt, heel bang.

Opeens krijgt ze mij in de gaten. Ik klamp me (tot haar verbazing) ook bang vast aan de plank en fysiotherapeute. Dat verwart Marion, waardoor ze vergeet te huilen. Boven in de lucht ontdek ik een televisiescherm, met daarin mijn weerspiegeling.

- Bram is op televisie!
roep ik, en begin met n hand naar mezelf te zwaaien. In de reflectie zie ik hoe Marion k vlug de plank loslaat, en terugzwaait.

- Niet doen!
roep ik, en klamp me weer stevig aan de plank vast. Marion lacht, en laat zien dat ze best durft. Iedereen haalt opgelucht adem. Ik ook.

- Kun je niet elke dag komen?,
vraagt een van de moeders.

Twee weken later komen mijn CliniClowns-collega Hansje en ik Marion weer. Trots laat ze zien dat ze al kan lopen. Wij maken een vreugdedans.