Clini Clowns anecdotes
© Robbert
Bos (ex-CliniClown)
Samen durven
Ik loop naar
een drukke zaal vol kinderen, ouders en personeel, en
hoor daar iemand hartverscheurend schreeuwen en huilen.
Panisch van angst, zo klinkt het. Ik aarzel voor de
deur, en overweeg om eerst ergens anders heen te gaan,
want dit lijkt heel erg. En CliniClowns willen niet dat
de kinderen hen associëren met pijnlijke,
therapeutische handelingen.
Maar ontsnappen kan niet meer, want een verpleegkundige
ziet en wenkt me. Slik, zucht, naar binnen dan maar.
M’n hoofd is totaal leeg, geen idee wat te doen.
Het meisje, Marion, is herstellende van een gebroken
rug. Weken heeft ze plat gelegen, en nu ligt ze voor
het eerst wat meer verticaal, op een schuine plank. Om
geleidelijk haar evenwichtsgevoel, been- en rugspieren
weer te gaan gebruiken, en te wennen aan het staan. Ze
klampt zich met de ene hand vast aan de plank, en met
de andere aan de fysiotherapeute. Totaal verkrampt,
heel bang.
Opeens krijgt ze mij in de gaten. Ik klamp me (tot haar
verbazing) ook bang vast aan de plank en
fysiotherapeute. Dat verwart Marion, waardoor ze
vergeet te huilen. Boven in de lucht ontdek ik een
televisiescherm, met daarin mijn weerspiegeling.
- Bram is op televisie! roep ik, en
begin met één hand naar mezelf te zwaaien. In de
reflectie zie ik hoe Marion óók vlug de plank loslaat,
en terugzwaait.
- Niet doen! roep ik, en
klamp me weer stevig aan de plank vast. Marion lacht,
en laat zien dat ze best durft. Iedereen haalt
opgelucht adem. Ik ook.
- Kun je niet elke dag komen?, vraagt een
van de moeders.
Twee weken later komen mijn CliniClowns-collega Hansje
en ik Marion weer. Trots laat ze zien dat ze al kan
lopen. Wij maken een vreugdedans.
