Clini Clowns anecdotes

© Robbert Bos (ex-CliniClown)

Strijken met koud zweet

We moeten naar een meisje op de afdeling Intensive Care. Ze zit aan een infuus, en bij haar moeder op schoot. Voor een bed. Het enige wat ze doet: met haar handen over de lakens strijken. Haar ogen flitsen in het rond, zonder iets te zien. Ze ziet ons totaal niet, ziet niemand, reageert niet op geluid, op niks.

In stilte gaan wij - op haar ritme - met onze handen mee strijken over de lakens.

Onverstoord gaat zij verder.

Na een paar minuten schuiven haar handen opeens naar de onze toe. Heel voorzichtig en onopvallend. Tot op een paar centimeter afstand. En zo strijken we sámen… Iedereen (moeder, enkele verpleegkundigen, andere toekijkende ouders) houdt de adem in.

Plotseling kijkt het meisje ons zelfs een paar seconden recht in de ogen. Daarna sluit ze zich weer af. En zit ze weer helemaal in haar eigen wereldje.

Bij ons vertrek blijkt iedereen - ook het ziekenhuispersoneel - ontroerd door die paar seconden waarin we opeens contact hadden met een vrijwel onbereikbaar kind.

Als we weer op de gang staan, voelen we pas goed het koude zweet op onze rug.
Zo spannend vonden we het…