Clini Clowns anecdotes
© Robbert
Bos (ex-CliniClown)
Strijken met koud zweet
We moeten
naar een meisje op de afdeling Intensive Care. Ze zit
aan een infuus, en bij haar moeder op schoot. Voor een
bed. Het enige wat ze doet: met haar handen over de
lakens strijken. Haar ogen flitsen in het rond, zonder
iets te zien. Ze ziet ons totaal niet, ziet niemand,
reageert niet op geluid, op niks.
In stilte gaan wij - op haar ritme - met onze handen
mee strijken over de lakens.
Onverstoord gaat zij verder.
Na een paar minuten schuiven haar handen opeens naar de
onze toe. Heel voorzichtig en onopvallend. Tot op een
paar centimeter afstand. En zo strijken we
sámen… Iedereen (moeder, enkele
verpleegkundigen, andere toekijkende ouders) houdt de
adem in.
Plotseling kijkt het meisje ons zelfs een paar seconden
recht in de ogen. Daarna sluit ze zich weer af. En zit
ze weer helemaal in haar eigen wereldje.
Bij ons vertrek blijkt iedereen - ook het
ziekenhuispersoneel - ontroerd door die paar seconden
waarin we opeens contact hadden met een vrijwel
onbereikbaar kind.
Als we weer op de gang staan, voelen we pas goed het
koude zweet op onze rug. Zo spannend vonden we
het…
