Clini Clowns anecdotes

© Robbert Bos (ex-CliniClown)


Zachte zeehond


Carmen: een meisje met anorexia. Al een hele tijd komen we wekelijks bij haar in de kamer. Maar niet in haar hart. Ze laat niemand toe, sluit zich af. Ze kijkt wel, maar lijkt heel afwezig.

Op een keer kom ik in m’n eentje bij haar. Van binnen voel ik me een beetje wanhopig: hoe krijg ik nou toch contact met haar?

Dan zie ik tussen de knuffels op haar bed een zachte zeehond. Express zonder te vragen, til ik hem op, knuffel en praat met hem. Geschrokken leg ik hem opeens terug.

Schuldbewust en stuntelend zeg ik tegen Carmen:
Oeps, sorry, dat kan helemaal niet… ik pak zonder te vragen jouw zeehond…
- Ja..
Oh, jeetje. Sorry, sorry, sorry. Helemaal fout hè?
- Ja.
Ik zal het nooit meer doen. Maar hij is zo lief. Zo zacht. Ik kon het gewoon niet laten, echt niet, echt niet, snap je?
- Ja.
Mag ik hem, als ik het heel netjes vraag, alsjeblieft alsjeblieft alsjeblieft nog een keer je zeehond knuffelen?
- Ja.
Dan vraag ik het driemaal. Steeds netter.

Uiteindelijk mag het. Ze glimlacht. Voor het eerst ècht, open.

Maar de keren daarop sluit ze zich weer helemaal af. Niet alleen voor mij, voor iedereen. Ook via de zeehond lukt het niet om echt contact te maken.

Tijdens de vakantie van m’n collega kom ik weer een keer in m’n eentje. Zie er een beetje tegenop, maar neem vooraf een besluit: ook al reageert ze niet of nauwelijks, geeft ze geen krimp, ik ga – als clown – uit m’n dak, gekker dan gek. Eens kijken wat er dan gebeurt.

Expres ga ik heel druk de kamer binnen. Als een absurde zenuwpees. Sneller ratelend dan Freek de Jonge, geen moment rustig bewegend, van de hak op de tak springend, totale chaos, helemaal knetter. Als zich nou niet afvraagt wie er hier de gek is…

Zowaar... het heeft effect. Carmen smelt, glimlacht, opent en geniet.

Uiteindelijk geeft haar moeder me Carmen's knuffel zeehond om tot rust te komen. Dat werkt…