Clini Clowns anecdotes
© Robbert
Bos (ex-CliniClown)
Zachte zeehond
Carmen: een
meisje met anorexia. Al een hele tijd komen we
wekelijks bij haar in de kamer. Maar niet in haar hart.
Ze laat niemand toe, sluit zich af. Ze kijkt wel, maar
lijkt heel afwezig.
Op een keer kom ik in m’n eentje bij haar. Van
binnen voel ik me een beetje wanhopig: hoe krijg ik nou
toch contact met haar?
Dan zie ik tussen de knuffels op haar bed een zachte
zeehond. Express zonder te vragen, til ik hem op,
knuffel en praat met hem. Geschrokken leg ik hem opeens
terug.
Schuldbewust en stuntelend zeg ik tegen Carmen:
Oeps,
sorry, dat kan helemaal niet… ik pak zonder te
vragen jouw zeehond…
- Ja..
Oh,
jeetje. Sorry, sorry, sorry. Helemaal fout hè?
- Ja.
Ik zal
het nooit meer doen. Maar hij is zo lief. Zo zacht. Ik
kon het gewoon niet laten, echt niet, echt niet, snap
je?
- Ja.
Mag ik
hem, als ik het heel netjes vraag, alsjeblieft
alsjeblieft alsjeblieft nog een keer je zeehond
knuffelen?
- Ja.
Dan vraag ik
het driemaal. Steeds netter.
Uiteindelijk mag het. Ze glimlacht. Voor het eerst
ècht, open.
Maar de keren daarop sluit ze zich weer helemaal af.
Niet alleen voor mij, voor iedereen. Ook via de zeehond
lukt het niet om echt contact te maken.
Tijdens de vakantie van m’n collega kom ik weer
een keer in m’n eentje. Zie er een beetje
tegenop, maar neem vooraf een besluit: ook al reageert
ze niet of nauwelijks, geeft ze geen krimp, ik ga
– als clown – uit m’n dak, gekker dan
gek. Eens kijken wat er dan gebeurt.
Expres ga ik heel druk de kamer binnen. Als een absurde
zenuwpees. Sneller ratelend dan Freek de Jonge, geen
moment rustig bewegend, van de hak op de tak springend,
totale chaos, helemaal knetter. Als zich nou niet
afvraagt wie er hier de gek is…
Zowaar... het heeft effect. Carmen smelt, glimlacht,
opent en geniet.
Uiteindelijk geeft haar moeder me Carmen's knuffel
zeehond om tot rust te komen. Dat werkt…
