Vragen aan ex clown Robberto Bos (ex-CliniClown Bram)



Pasted Graphic 1
Wat voor werk deed jij voor je CliniClown werd?

Een clowns-docent stelt: "De clown is de meester van de mislukking". Nou, in mislukken heb ik me aardig geschoold. Echt niet alleen in de clownerie...

De middelbare school ervoer ik als n grote mislukking. Na de middelbare school mislukte ik op de Nederlandse Politie Academie. Voor politie-inspecteur deugde ik niet. Dus werd ik meditatieleraar en voorlichter. Dat bleek na een poos toch niet de juiste weg. Daarna schreef ik als free-lance journalist
artikelen, interviews en boeken. Ik zette een eigen adviesbureau op. Dat heette Werk-Wijzer: Nederlands eerste (en toen enige) adviesbureau voor alternatieve studie- en beroepskeuze. Vooral door gezondheidsproblemen mislukten liepen al die activiteiten na een poos in de soep.


Hoe ben je daarna clown geworden?

Toen mijn huwelijk ook nog op de klippen liep, dacht ik: nou ga ik eindelijk eens doen wat ik al zo lang heb willen doen. Spelen. Toneelspelen. Cabaret. Stand-up comedy. Maar ook dat dreigde jammerlijk te mislukken. Omdat ik de teksten niet goed kon onthouden.

Gelukkig bestaat er ook zoiets als toneelimprovisatie, theatersport-improvisatie, stemimprovisatie, bewegingsimprovisatie. Daar was ik dol op, dus een paar jaar volgde ik intensief allerlei trainingen op dat vlak. En training heb je er best voor nodig: om zo spontaan mogelijk te leren improviseren. Zonder vaste teksten en rollen. Voor de vuist weg, l'improviste.

Een vriendin zei op een bepaald moment dat ik het beroep van CliniClown mij op het lijf geschreven stond. Ik had er nog nooit van gehoord. En toonde ook geen interesse, omdat ik een gruwelijke hekel had aan ziekenhuizen.

Wat later stuurden mijn ouders me een artikeltje over de CliniClowns. Dat leek ze wel wat voor mij...
Voor de tweede maal kreeg ik dus die suggestie. Ik verdiepte me er een beetje in. Het leek toch wel wat.
Ik informeerde, maar bleek totaal niet aan de toelatingseisen te voldoen. Maar ik had wel de smaak te pakken, en ging een jaar naar de Nederlandse Clowns School, en volgde bovendien elke clownscursus volgen die er ik maar kon vinden.

Onverwachts kreeg ik een telefoontje. Van de CliniClowns. Of ik nog belangstelling had. Ik zei van wel, maar ook dat ik nog niet aan hun eisen voldeed. Of ik zin had om toch voor een auditie te komen? Een auditie had ik nog nooit gedaan, en ik had niets te verliezen. Dus ik ging...
Zo rolde ik erin en ontstond CliniClown Bram.

In welke ziekenhuizen werkte je als clown?

Het langst in het Sophia Kinderziekenhuis. Dat maakt onderdeel uit van het Erasmus MC Rotterdam. Het Sophia was negen jaar lang mijn vaste clownsplek.

Een paar jaar lang werkte ik ook op het
Willem-Alexander Kinder- en Jeugdcentrum van het Leids Universitair Medisch Centrum.

En daarnaast in kleinere ziekenhuizen zoals:
Zaans Medisch Centrum De Heel (Zaandam), Kennemer Gasthuis (Haarlem), Juliana Kinderziekenhuis (Den Haag), Flevo Ziekenhuis (Almere), IJsselmeer Ziekenhuis (Emmeloord), Zuiderzee Ziekenhuis (Lelystad), Medisch Centrum Alkmaar, en Slotervaartziekenhuis (Amsterdam).

Als invaller kwam ik in ook in het
Emma Kinderziekenhuis AMC (Amsterdam), Universitair Medisch Centrum St. Radboud(Nijmegen), Ziekenhuis Gooi Noord (Blaricum), Onze Lieve Vrouwe Gasthuis (Amsterdam), en Catharina Ziekenhuis (Eindhoven).


Waarom werk je niet langer als CliniClown?

Negen jaar heb ik met plezier als CliniClown gewerkt. Soms moet je in je leven van jas (of neus) wisselen. En is het tijd voor iets anders. Om een nieuwe uitdaging aan gaan...


Wat doe je tegenwoordig?


Robberto Chi Kung
De laatste jaren heb ik een uitgebreide training gevolgd in Qigong ofwel Chi Kung. Een Chinese vorm van fitness-, gezondheids-, bewegings- en energietraining. Daar geef ik op les in. En daar wil ik in de toekomst veel meer mee gaan doen.

Verder werk ik als "infopreneur" en freelance schrijver. Zie onze website daarover:
sylbos.com. Ook vind ik het leuk om websites te maken. Deze over mijn ervaringen als cliniclown dus, en die over Chi Kung, en diverse andere.

Mijn partner
Sylvie Boireau schrijft verhalen en boeken voor kinderen. Ook geeft ze fitness voor vrouwen in Amsterdam.


Doe je nog iets met je clownservaring en -vaardigheden?

Als clown maak je alles zacht, vriendelijk, speels, open. Dat is - af en toe - hard nodig in onze soms keiharde werkelijkheid. Een tijd lang vond ik 'clownen' het mooiste wat er was. Dat kan ik nu wel relativeren. Maar het speelse, relativerende, ondeugende komt wel regelmatig om de hoek kijken.

Sommige mensen zijn fantastisch als clown, maar in hun verdere leven vind je weinig speelsheid en zachtheid terug. Dat vind ik eigenlijk nog veel belangrijker: dat je iets van het clownse in het gewone dagelijkse leven integreert. Ook zonder dat je die rode clownsneus draagt. Of zonder de grapjas uit te hangen. Ik doe dat bijvoorbeeld als ik Qigong (Chi Kung) les geef.

Verder speel ik graag. Improviserend. Met voorwerpen, ideen, taal, lichaam, websites, stem, mondharmonica, mondharp. Van mijn partner Sylvie leer ik ook meer spelen met kleuren en vormen. Wie weet wat er in de toekomst nog gebeurt...


Hoe herinner jij je je CliniClowns-periode?

Als een heel bijzondere tijd. Ik heb daar enorm veel van geleerd. Afstemmen. Goed kijken. Situaties snel inschatten. Omgaan met moeilijke situaties. Ellende onder ogen zien. Improviseren. Je openen. Je gekte toelaten, ontplooien, en gecontrolleerd uit
je dak gaan. Intutie volgen. Durven falen. Samenwerken. Communiceren en spelen met van alles en iedereen.

De mensen die ik het meest waardeerde, waren de pedagogische medewerkers in het kinderziekenhuis. Waar die af en toe mee geconfronteerd werden in hun werk... Onvoorstelbaar. Dat geldt natuurlijk ook voor de verpleegkundigen, artsen, receptionisten, psychologen en anderen daar - maar met de "pm'ers" had ik als CliniClown nou eenmaal het meeste contact.

Mensen met wie ik intens meevoelde: de ouders. Ik ben zelf vader. Wat je in die ziekenhuizen soms tegenkomt... aan de ene kant krimp je er helemaal van in elkaar als je hun pijn en angst durft in jezelf durft toe te laten. Aan de andere kant ben je heel dankbaar - voor hoe goed je het hebt. Met jezelf, met je dochter.

Verder heb ik een boel herinneringen aan voormalige CliniClowns collega's. En onze docenten - want we hebben heel wat getraind. Leuke mensen. Gekke snuiters. Inspiratiebronnen. Maar natuurlijk ook weer heel gewone mensen. Met hun eigen kwetsbaarheden, rariteiten, en menselijke problemen.

Aan de kinderen heb ik uitsluitend goede herinneringen. Wonderbaarlijk wat een energie en kracht ze soms hadden. Zelfs in 'uitzichtloze' situaties. Ik gaf hen afleiding en plezier. Zij verrijkten mijn leven.